Ευαγγελία
Είσαι όπως λέει το όνομά σου
Ο άγγελος της χαρμόσυνης είδησης
Της πρωτόφαντης ανέλπιστης απροσδόκητης
Θαμμένης στα βάθη της ιστορίας
Από καιρό πολύ χαμένης ανακάλυψης
Του εαυτού
Και είσαι ακόμα
Ο τοξότης που μια μέρα φωτεινή της άνοιξης
Χτυπά ένα στόχο μακρινό
(Το βέλος του περνά πάνω από τα λιβάδια και τα δάση
Και ταξιδεύει με της θάλασσας τις αύρες
Βρίσκει το δρόμο του μέσα από ομίχλες
Κουρέλια κι αραχνιασμένα σπίτια)
Αλλά και νύχτα σκοτεινή με την ίδια ευθυβολία σημαδεύει
Τον αφανέρωτο στόχο μέσα στου ωκεανού την πιο βαθιά σπηλιά
Εκεί που είναι τόσο λιγοστό το φως
Και τα κοράλλια μοιάζουν μαύρα
Αλλά και μεσημέρι στου καλοκαιριού τη λάμψη
Που όλα τα ξεθωριάζει και τα λιώνει
Θα ρίξει το μικρό χρυσό του βέλος
Τόσο λεπτό σαν τη χορδή της λύρας
Που ’παιζε ο Αρίωνας στου καραβιού την πλώρη
Πριν καβαλήσει το δελφίνι που τον έσωσε.
Ασπασία Λαμπρινίδου
Φιλόλογος