Κάνοντας τον απολογισμό της φετινής χρονιάς, τρεις ημέρες πριν την έναρξη της νέας χρονιάς, βρέθηκα να πίνω καφέ μόνη μου στη θάλασσα, να διακόπτω το τρέξιμο της δουλειάς και ν’ αφιερώνω χρόνο στον εαυτό μου για ν’ απολαύσω τη γαλήνη και την ησυχία της παραλίας. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν πως, πριν από ένα χρόνο και κάτι, περίπου, που ξεκίνησα ψυχοθεραπεία με την Ευαγγελία όλα αυτά για μένα ήταν άγνωστα, αφού ζούσα σ’ έναν κυκεώνα (πρέπει-δεν πρέπει, λάθος-σωστό, εμείς-οι άλλοι, τι θα πει ο κόσμος-να πετύχω να μη λένε ότι δεν τα κατάφερα).

Έμαθα να σέβομαι τον εαυτό μου, να μου αφιερώνω χρόνο, να μπορώ να μένω μόνη μου χωρίς να δυσανασχετώ και να διαπιστώνω, με μεγάλη ανακούφιση, πώς κάτι τόσο απλό, είχε γίνει τόσο πολύπλοκο. Στην παραλία, λοιπόν, παρατήρησα τον κόσμο γύρω μου, γιατί ήταν κι άλλος κόσμος μόνος. Κι όμως ανά δυο λεπτά χρησιμοποιούσαν το κινητό τους για να επικοινωνήσουν. Μάλιστα, ένας κύριος, σε κάποιο τηλεφώνημά του, είπε πως ήταν με παρέα, αν και ήταν μόνος…

Εδώ λοιπόν, σ’ αυτή την παραλία, αυτή την τόσο ηλιόλουστη μέρα, που μπορώ να ανασάνω χωρίς δυσφορία, που μπορώ να αφουγκράζομαι αυτά που μου συμβαίνουν χωρίς να φοβάμαι, που αγκαλιάζω τον εαυτό μου με αγάπη χωρίς να τον κατακρίνω, δεσμεύομαι και ευχαριστώ την Ευαγγελία, που μου έδωσε την καθοδήγηση και τη βοήθεια, ν’ ανακαλύπτω σιγά-σιγά το μεγαλείο της ζωής, ένα ταξίδι που βρίσκεται ακόμη στην αρχή κι έχει τόσα πολλά να μου διδάξει…

Αν με ρώταγε κάποιος ποιο είναι το πιο ωραίο δώρο που έχω πάρει, θα έλεγα ότι, το πιο ωραίο δώρο το έκανα εγώ στον εαυτό μου και είναι η ψυχοθεραπεία.

Ευχαριστώ Ευαγγελία.

Αννέτα Τσάμη
Ελεύθερη Επαγγελματίας